เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย DeviTS
อย่าหาว่าเธอเห็นแก่ตัวเลย เธอไม่ได้เปิดโรงทาน จะให้รักษาคนฟรี ๆ น่ะไม่มีทาง แน่นอนว่ายกเว้นกรณีพิเศษ!
เธอใช้วิชาความรู้ทางการแพทย์รักษาโรคช่วยชีวิตคนก็จริง แต่ตัวเธอเองก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน
กู้ซิ่วซิ่วไม่คิดเลยว่าซูเฉียวจะพูดตรงขนาดนี้ เธออดโมโหไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้นว่า “ทุกคนก็เป็นเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น คุณมาพูดเรื่องเงินแบบนี้ไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยหรือ?”
“หืม? คนที่ต้องทนทุกข์ทรมานสารพัดเพื่อเรียนวิชาแพทย์ไม่ใช่คุณนี่ เพราะงั้นคุณก็เลยใจป้ำด้วยเงินคนอื่นได้ตามสบายสินะ?”
ซูเฉียวรู้ว่าน้องสาวสามีคนนี้ไม่ชอบเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ใส่ใจสีหน้าของอีกฝ่ายมากนัก เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่สิ คนคนนี้จะได้เป็นน้องสาวสามีของเธอหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ แล้วเธอจะไปสนใจสีหน้าอีกฝ่ายทำไม?
“คุณ…”
กู้ซิ่วซิ่วถูกคำพูดของซูเฉียวอุดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง