เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 เอาชีวิตเป็นเดิมพัน
แม้อาเฉียงจะเดินกะเผลกพึ่งไม้เท้า ทว่าไม้เท้าโลหะผสมอะลูมิเนียมในมือเขานั้นเป็นเนื้อตัน หากหวดลงบนตัว ย่อมเจ็บยิ่งกว่ากระบองเหล็กอย่างแน่นอน
ในมืออาซินไม่รู้ว่ามีมีดพับเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่ คมมีดสะท้อนแสงไฟวับวาว กำลังมองผมด้วยสีหน้าแสยะยิ้ม
“ไปกันเถอะ พี่น้อง”
อาซินจ่อปลายมีดเข้าที่บั้นเอวของผม แล้วกดเสียงต่ำเอ่ยขึ้น
“อย่าบีบให้พวกเราต้องลงไม้ลงมือท่ามกลางสายตาผู้คนเลย แบบนั้นทุกคนจะดูไม่ดีกันหมด”
ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แนบอยู่ตรงบั้นเอว ไฟโทสะในอกลุกฮือขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
อัดอั้นตันใจฉิบหาย
ครึ่งปีก่อนโดนผู้บริหารระดับสูงในบริษัทเล่นงาน มาตอนนี้ยังต้องโดนอันธพาลนักเลงเล่นงานอีก
สรุปว่าชีวิตนี้ของกูเกิดมาเพื่อถูกคนอื่นเหยียบย่ำหรือไง