กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 82 กลางคืนคิดว่าจะนอนยังไง
“เพราะปากคนหมู่มากมันหลอมทองให้ละลายได้ คำว่าร้ายที่สั่งสมกันมากเข้าก็ทำลายคนได้ทั้งเป็นน่ะสิ”
ตาแก่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
“สมัยนี้เครือข่ายอินเทอร์เน็ตแพร่หลายไปไกล กระแสสังคมเลยเทไปทางเดียวหมด”
“โรงเรียนเองก็ต้องรักษาชื่อเสียง ทางคณะกรรมการบริหารก็กดดันมาหนักมาก ผมเองก็ลำบากใจเหมือนกัน”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียง
“แต่จะให้ผมเซ็นไล่เด็กมีแววดี ๆ ออกไป ผมก็ทำไม่ลงเหมือนกัน”
จังหวะนั้นหวังกังยกแก้วน้ำเดินเข้ามา พอได้ยินคำพูดนี้มือก็สั่นวูบ จนน้ำเกือบหกออกมา
“ท่านอธิการบดี แบบนี้...แบบนี้มันไม่ถูกต้องตามกฎเกณฑ์นะครับ โพสต์นั้นก็...”
“กฎเกณฑ์มันตายตัว แต่คนเป็น ๆ มีชีวิตจิตใจ!”