เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 71 กลับบ้านกับฉัน แล้วทำเรื่องที่ต้องทำ!
ฝนยังคงตกกระหน่ำ ราวกับจะชะล้างชุมชนแออัดในเมืองที่เดิมทีก็ทั้งสกปรก รกรุงรัง และทรุดโทรมแห่งนี้ให้เกลี้ยงเกลาไปเสียรอบหนึ่ง
ซูเถายืนอยู่ใต้บันไดหน้าร้านอินเทอร์เน็ตโดยไม่ได้กางร่ม
เสื้อโค้ตตัวยาวสีเทาราคาถูกบนร่างของเธอเปียกโชกจนกลายเป็นสีดำเข้ม แนบสนิทไปกับลำตัว
เส้นผมก็ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ปอยผมสองสามเส้นลู่ติดแก้ม หยดน้ำหยดติ๋ง ๆ ลงมาจากปลายคาง
เธอห่อตัวเข้าหากันจนลีบเล็ก ราวกับสุนัขจรจัดที่หลงทางอยู่กลางพายุฝน แล้วยังเพิ่งโดนคนเตะมาอีกหนึ่งที
ผมยืนอยู่บนขั้นบันได บุหรี่ที่เพิ่งจุดขึ้นคาปากยังไม่ทันได้สูบเข้าไปสักคำเดียว
ท่ามกลางม่านฝนที่กั้นอยู่สองสามเมตร เราสองคนสบตากันอยู่อย่างนั้น
ชั่วพริบตานั้น โทสะในใจผมคล้ายถูกน้ำฝนอันเย็นเฉียบนี้สาดซัดเข้าใส่ มันมิได้มอดดับลง หากแต่แปรเปลี่ยนเป็นถ่านไฟที่คุกรุ่นอยู่เงียบ ๆ แผดเผาจนหน้าอกเจ็บแปลบ
ผมตามหาเธอมาตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ