เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 เที่ยงคืนเร่าร้อน
รถคันนั้นแล่นฝ่าสายฝนยามดึก ทิ้งริ้วน้ำขุ่น ๆ ไว้เบื้องหลัง ก่อนจะไปหยุดลงในลานจอดรถใต้ดินของหมู่บ้านจัดสรรที่พอจะนับว่าหรูหราแห่งหนึ่ง
ที่ที่ฉินหลันอยู่ไม่ไกลจาก “โรสแมรี่” แต่สภาพแวดล้อมดีกว่าตึกแถวทางเดินกลางเก่า ๆ ของผมมากกว่าหนึ่งขั้น
ตอนที่ลิฟต์กำลังขึ้น ผมเหลือบมองตัวเองในกระจก
ผมยุ่งเหมือนรังไก่ เสื้อผ้ายังเปื้อนคราบโคลนที่กระเด็นใส่ตอนผมสั่งสอนอาซินในตรอกด้านหลังเมื่อครู่ ทั้งตัวดูซมซานและจนกรอบ
กลับกันกับฉินหลัน ถึงจะดื่มเหล้าและเครื่องสำอางเลอะไปบ้าง แต่เสน่ห์ยั่วยวนที่ซึมออกมาจากกระดูกกลับยิ่งดึงดูดใจคน
“ถึงแล้ว”
ฉินหลันหยิบกุญแจออกมาเปิดประตู ไฟเซ็นเซอร์ที่โถงทางเข้าสว่างขึ้น แสงสีเหลืองอุ่นสาดออกมากันคืนฝนอันหนาวชื้นนั้นไว้ข้างนอกในทันที
ในห้องสะอาดมาก ไม่ใช่ความโล่งเย็นชาแบบห้องตัวอย่าง แต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิต
โซฟาสีเบจ บนโต๊ะกาแฟมีมันฝรั่งทอดซองที่กินไม่หมดวางอยู่ครึ่งซอง ระเบียงมีลวี่หลัวปลูกไว้หลายกระถาง ในอากาศมีกลิ่นลาเวนเดอร์จาง ๆ เหมือนกลิ่นตัวของเธอ