เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 60 เพิ่งรูดกางเกงขึ้น ยัยนั่นก็เริ่มยั่ว
ฝนยังคงตกลงมา น้ำท่วมในตรอกปนกับโคลนและกลิ่นฉี่ แผ่กระจายอยู่ใต้เข่าของอาซิน
กระบองไม้ในมือผมไม่หย่อนแรง ตรงกันข้ามยังกดลงไปอีก กดจนลูกกระเดือกของอาซินเบี้ยวขึ้นแล้วสั่นระริก
ใบหน้านั่นขาวซีดราวกับผนังเพิ่งทาสี ลูกตาก็แทบจะเบิกออกมาแล้ว
“คณะนาฏศิลป์วิทยาลัยศิลปะเมืองหนานเหรอ” ผมแค่นหัวเราะ จ้องมองไอ้ขี้ฉันนี่ “โรงเรียนใหญ่ขนาดนั้น คนหลายพันคน ให้ผมไปหาที่ไหน? ชั้นไหนกันแน่? หอพักไหน? หมายเลขโทรศัพท์เท่าไร?”
อาซินสั่นเหมือนร่อนแป้ง มือทั้งสองยกขึ้นเหนือหัว โบกไปมาอย่างสุดชีวิต “พี่…พี่ใหญ่ ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ! ผมไม่ได้โกหก ถ้าผมกล้าโกหก ขอให้ฟ้าผ่า!”
“ไม่รู้?” คิ้วผมขมวดเข้าหากัน ปลายเท้าบดขยี้ลงบนเนื้อนุ่มตรงต้นขาของมันอย่างหนักหน่วง
“เหี้ยยย!” อาซินร้องลั่น น้ำมูกน้ำตาเลอะเต็มหน้าในชั่วพริบตา “ไม่รู้จริง! ไม่รู้จริง ๆ! พวกผมไม่มีทางติดต่อโดยตรงกับผู้หญิงคนนั้นเลย คืนนั้นก็เป็นครั้งแรกที่เจอกัน!”