กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ดักประตู
“ใครทำร้ายคุณจนเป็นแบบนี้ ทำให้คุณเห็นทั้งโลกเป็นศัตรูแบบนั้น”
ผมมึนตึ้งไปทั้งตัว
ความรุนแรงทั้งหมด ความเดือดดาลทั้งหมด พอเห็นประโยคนั้นในพริบตา ก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะ ลมวิ่งออกหมดในคราวเดียว
สิ่งที่แทนที่มัน คือความอับอายจนหน้าด้านหนึ่งไม่มีที่วาง
เธอมองทะลุผมออกหมด
เธอมองทะลุทั้งสีหน้าเอาด่างเอาน่ากลัว และการเก็บตัวเก็บใจให้ดูแกร่งอย่างแสร้งทำของผมออกหมด
เธอรู้ว่าผมไม่ได้เป็นเจ้าสารเลวของจริง แค่เป็นพวกน่าสมเพชที่โดนบาดแผลในใจกัดกิน จนไม่รู้จะทำยังไงดี
ผมกดหน้าลงบนพวงมาลัย ไหล่ตัวสั่นเตอะไม่หยุดไม่ได้
ผมมันคืออะไรกันแน่