กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 จนเหลือแค่ 1,000 เดียว แฟนเก่าขอคืนดี?
“อยู่คนเดียว” น้ำเสียงของผมไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
ตอนนี้ผมแค่อยากรีบหาสักที่ ที่พอจะโยนกระเป๋าเดินทางลงไปได้ และให้ผมได้พักหายใจบ้างก็พอ
เสี่ยวหลี่ชะงักไปเล็กน้อยกับท่าทีเย็นชาของผม แต่ไม่นานเขาก็กลับมาทำตัวกระตือรือร้นตามอาชีพเหมือนเดิม พลางชี้ไปที่อาคารที่พักอาศัยสีเทาหม่นข้างหน้า “ตึกนั้นเลยครับ ห้อง 701 ชั้นสูงไปหน่อย ไม่มีลิฟต์ แต่แสงเข้าดี ลมก็ถ่ายเทสะดวก! ที่สำคัญที่สุดคือราคาเป็นกันเองมากครับ!”
ผมไม่ได้พูดอะไร แค่เดินตามเขาขึ้นบันไดไป
ตามโถงบันไดเก่าคร่ำคร่ามีข้าวของระเกะระกะวางสุมอยู่เต็มไปหมด ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายปะปนอันอธิบายไม่ถูก ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของวิถีชีวิตชาวบ้านทั่วไป