กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 เธอเอาเงินผมมาเลี้ยงผม แล้วยังด่าผมว่าไอ้คนไร้ค่า!
ผมจ้องมองรถออฟโรดสีดำที่จอดนิ่ง สมองกลับหลุดลอยไปห้วงวันที่มืดมนที่สุดของชีวิตโดยไม่ยอมรับคำสั่งจากผมเลย
เดือนแรกหลังตกงาน ผมยังถือความหวังที่ห่วยแสนห่วยไว้
ด้วยประวัติและสายสัมพันธ์ในวงการที่ผมเคยมี หางานหนึ่งงานคงไม่ยากอะไร
ผมโปะเรซูเม่ขึ้นเว็บไซต์จัดหางานใหญ่ ๆ ทั้งหลาย และเปิดปากติดต่อนายหน้าสรรหาบุคลากรที่เมื่อก่อนเหลี่ยมวิ่งมากอดตาหมัก
โทรไปปุ๊บ อีกฝ่ายยังอบอุ่นเหมือนเดิม “โอ๊ย พี่เฉิน ไม่เจอกันนานแล้ว! ตอนนี้ไปทำที่ไหนกันอยู่เหรอครับ”
พอผมบอกว่า “ผมลาออกแล้ว กำลังมองหาโอกาสใหม่อยู่” ความอบอุ่นปลายสายก็ลดฮวบลงทันทีแปดระดับ