บทที่ 196: อยากกลับบ้านแล้ว

บทที่ 196: อยากกลับบ้านแล้ว

เพิ่งมาถึงเรือนจำแรงงานได้ไม่ถึงสองวัน ไป๋จินเฟิ่งก็เสียสติไปแล้ว เสียสติจริง ๆ อยากไม่บ้าก็ไม่ได้

คิดจริง ๆ เหรอว่าเหล่าเซียนจะจัดการง่ายขนาดนั้น? เซียนพังพอนเหลืองเล่นงานคนอื่นได้ แล้วเซียนประจำถิ่นสกุลหูจะทำไม่ได้หรือไง?

เพราะไป๋จินเฟิ่งคลุ้มคลั่งหนักเกินไป ต่อให้ลมแรงหรือหิมะตก เธอก็ยังไม่รู้จักวิ่งกลับ แถมยังไม่สวมเสื้อผ้าวิ่งไปทั่วท่ามกลางฤดูหนาว จนเกือบแข็งตายอยู่หลายครั้ง

ด้วยเหตุนี้เรือนจำแรงงานจึงไม่กล้ารับเธอไว้อีก ทำได้เพียงส่งเธอกลับไปยังกองบัญชาการกรม แล้วให้พักอยู่ที่หน่วยอนามัย