บทที่ 176: คำถากถางคมดุจมีด

บทที่ 176: คำถากถางคมดุจมีด

“เยี่ยม! ฉันไม่ได้เจอคนที่หลงตัวเองขนาดเธอมานานแล้ว

เธอเก่ง เธอฉลาด เธอเป็นคนที่มีสติที่สุดในโลก พอใจหรือยัง?”

งั้นต่อไปก็แสดงฝีมือให้ฉันดูหน่อย สิ่งนั้นเข้ามาในลานบ้านแล้ว เธอจัดการมันให้ฉันที”

“หา?”

“หาอะไรอีก? เธอก็เข้าไปจัดการสิ”

“นายรู้ได้ยังไง...”

“ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฉันหลับอยู่ คร่อก... คร่อก... คร่อก...”

ขณะที่หลี่ชิงโจวแสร้งหลับได้แนบเนียน เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษหน้าต่างอย่างฉับพลัน

“ต้าเหม่ย... ต้าเหม่ย...”