บทที่ 132: เด้งดึ๋งเด้งดึ๋งเด้งดึ๋ง

บทที่ 132: เด้งดึ๋งเด้งดึ๋งเด้งดึ๋ง

“แค่เสื้อชั้นในบางๆ ตัวหนึ่งน่ะ

ตอนนั้นพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันจนเผลอใจไปหน่อย หวังเต๋อเลี่ยงเลยยัดเสื้อชั้นในตัวนั้นใส่กระเป๋า

ฉันไม่ได้กลัวว่าหวังเต๋อเลี่ยงจะถูกจับแล้วโดนค้นเจอของหรอกเหรอ? ก็เลยขอของมาเก็บไว้เอง

แต่ตอนนั้นพอลนขึ้นมา ก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย”

“ฮ่าๆ เรื่องนี้ฉันไม่คิดจริงๆ นะ~

ปกติเห็นหลิวเยี่ยนเอ๋อร์ดูเรียบร้อยเงียบๆ ไม่นึกเลยว่าลับหลังจะกล้าขนาดนี้”

“แล้วนายล่ะ ขี้กลัวไหม?”

“อะไร? คิดจะทำเรื่องไม่ดีอีกแล้วเหรอ?”