บทที่ 126: ขอบคุณนะ

บทที่ 126: ขอบคุณนะ

ครึ่งเซียนหยวนลูบเคราแพะพลางหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ

“ฮ่าๆๆ ตอนแรกฉันเห็นว่าเขาตาไวหูดี ลมหายใจยาว ก้าวเดินเบา แถมยังมีโหงวเฮ้งไม่ธรรมดา พลังปราณและโลหิตในร่างก็เปี่ยมล้น ยังไงก็น่าจะเป็นคนในวงการอยู่บ้างครึ่งตัว

ใครจะไปรู้ว่า...ฮ่าๆ ฝีมือกับระดับพลังของเขาน่ะไม่มีอะไรให้ติจริงๆ แต่ข้างในกลับเป็นคนไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง คงแค่บังเอิญได้พบโอกาสพิเศษเข้าเท่านั้น!

ของพวกนั้นไม่ใช่ของมีค่าอะไรหรอก ถึงจะเป็นของพื้นๆ ทั้งหมด แต่เอาไว้หลอกเขาก็เหลือเฟือแล้ว

นายเชื่อไหมว่าเขาไม่เพียงไม่โกรธ แต่ยังดีใจมากด้วยซ้ำ ไม่แน่ว่าพอออกมาแล้ว อาจจะยังต้องขอบคุณตาแก่อย่างฉันด้วย”

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ชิงโจวก็กอดหนังสือเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม