กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 111: ต้องขาดพร่องหนึ่งประการ
“ที่นายรู้สึกคุ้นหน้าฉันก็ถูกแล้วล่ะ ฉันมาหานายนี่แหละ”
“มาหาฉัน?”
“พูดให้ถูกคือ มาหาอาของนาย!”
“เฮ้ย? ไอ้หนุ่ม แกด่าคนอื่นทำไม? เชื่อไหมว่าฉันจะตีขาแกให้หัก!”
“ฉันไม่ได้ด่าใคร ฉันมาหาอาของนายต่างหาก ครึ่งเซียนหยวนไง คิดว่าหลบอยู่ที่นี่แล้วฉันจะหาเขาไม่เจอเหรอ?”
“เปล่าประโยชน์หรอก คนแก่สุดเท่แบบเขาน่ะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็โดดเด่นเหมือนแมลงเรืองแสงกลางความมืด ทั้งสะดุดตา ทั้งไม่ธรรมดา...”
“อาของฉันแตกต่างจากคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ? ฟังนายพูดแล้วเหมือนเขาเป็นภรรยาที่เอวหนาและก้นใหญ่ยังไงยังงั้น ฉันไม่เห็นรู้สึกเลยว่าเขาจะเป็นที่ชื่นชอบของใครตรงไหน”
“งั้นเขาก็อยู่ในหมู่บ้านนี้สินะ?”