บทที่ 109: ปลาฤดูน้ำแข็งละลาย

บทที่ 109: ปลาฤดูน้ำแข็งละลาย

ตอนหลินจื้อเฟิงกับสวี่ว่านหลี่ตื่นขึ้นมาก็สายแล้ว พวกเขาเคยนอนตื่นสายกันเป็นประจำ ไหน ๆ อยู่บนเขาก็ไม่มีอะไรให้ทำ แถมเมื่อคืนยังคุยกันดึก ตื่นสายหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ

แสงอาทิตย์ละลายหิมะเก่าบนพื้นไปบางส่วน รอยเท้าของพวกเซียนหนูจึงหายไปจนไม่เหลือร่องรอย เยาวชนปัญญาชนรุ่นเก่าทั้งสองไม่รู้ว่าพวกมันย้ายถิ่นไปแล้ว แต่กลับพร้อมใจกันไม่พูดเรื่องเมื่อคืนให้หลี่ชิงโจวฟัง

สำหรับเยาวชนปัญญาชนแล้ว คำพูดเกี่ยวกับความเชื่อศักดินาเป็นข้อห้ามใหญ่ ไม่ว่าจะหมายถึงความเชื่อจริง ๆ หรือใช้เรียกพวกคนประหลาดและผู้มีอิทธิพลชั่วร้าย ต่างก็ถือเป็นศัตรูตัวฉกาจที่ต้องล้มให้คว่ำแล้วกระทืบซ้ำเป็นหมื่นครั้ง