บทที่ 85: คนขี้เกียจสร้างตัวด้วยลาภลอย

บทที่ 85: คนขี้เกียจสร้างตัวด้วยลาภลอย

หานเฉิง หมู่บ้านเฉินจวง

วันนั้นใกล้เที่ยง มีกลุ่มขอทานหลายคนเดินทางมาจากทางตะวันออก

แต่ขอทานกลุ่มนี้ไม่ใช่ขอทานธรรมดา ดูแล้วเหมือนเยาวชนปัญญาชนยากจนที่หนีมาจากแถบส่านเป่ย

คนที่เป็นหัวหน้าคือชายหนุ่มร่างผอมแห้ง ตัวไม่สูง ผมมันเยิ้มเหมือนไม่ได้สระมานาน เขาสวมเสื้อผ้าฝ้ายเก่า คลุมด้วยเสื้อคลุมทหารที่ยังดูใหม่พอใช้ รองเท้าผ้าฝ้ายมีรอยปริ ขณะที่ทั่วทั้งร่างมอมแมมไปด้วยฝุ่น

ด้านหลังเขายังมีผู้หญิงอีกคน อายุไม่มากเช่นกัน แต่ผอมจนแทบเหลือแต่กระดูก เธอสวมชุดคนงานสำหรับฤดูหนาว เดินไปพลางไอไปพลางจนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ

เด็กผู้หญิงสองคนผมเผ้ายุ่งเหยิงลากไม้คนละท่อนอย่างหมดเรี่ยวแรง ในมือถือชามไว้ และมองทุกคนด้วยท่าทางหวาด ๆ