กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 49: ความบังเอิญอันน่าอัศจรรย์
“ร่างกายเปรียบดั่งแหนลอยลมพัดพา ปลายเรือจอดถึงหัวเตียงก็หยุดลงเอง?”
“ใช่!
ตอนนั้นฉันไม่แน่ใจว่าหมายความว่ายังไง เลยค้นคว้าทุกวัน คิดแล้วคิดอีก แต่ก็ไม่เข้าใจสักที
คำว่า ‘ร่างกายดั่งแหนลอย ลมพัดพา’ เข้าใจง่าย หมายถึงชีวิตฉันมันไม่ดีนั่นแหละ แต่ประโยคหลังที่ว่าปลายเรือจอดถึงหัวเตียงแล้วหยุดเอง หมายความว่ายังไง?
เรือจะแล่นมาถึงหัวเตียงได้ยังไง? หรือว่าจะเกิดน้ำท่วมใหญ่? หรือมีนัยลึกลับอะไรที่ฉันมองไม่ออก?
ยังไงฉันก็คิดไม่ตก จนกระทั่งวันนั้นนายยัดเงินไม่กี่หยวนกับคูปองธัญพืชสองสามใบใส่มือฉัน พอได้ยินเยาวชนปัญญาชนหญิงสองคนเรียกนายว่าหลี่ชิงโจว แถมยังด่าว่านายขี้เหนียว จู่ ๆ ในหัวฉันก็เกิดความคิดน่าตกใจขึ้นมา แล้วก็ลืมไม่ลงอีกเลย