บทที่ 47: จะไปแล้ว

บทที่ 47: จะไปแล้ว

หลังจากลิงผอมจากไป หลี่ชิงโจวก็เดินเล่นไปเรื่อยบนถนน ระหว่างทางมีทั้งเยาวชนปัญญาชนยากจนและสมาชิกคอมมูนที่เข้ามาขอทานในเมืองเดินสวนไปมา

ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียว สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เดินไปพลางมองหาอาหารประทังชีวิตไปพลาง ขณะเดียวกันก็ต้องคอยหลบหน่วยรักษาความปลอดภัยร่วมกับกองกำลังอาสาสมัครประชาชน เพื่อไม่ให้ถูกจับส่งตัวกลับไป

หลี่ชิงโจวรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใจดีถึงขั้นเอาธัญพืชออกมาช่วยเหลือพวกเขา

ไม่ต้องพูดถึงว่าทุกคนแค่พบกันโดยบังเอิญและไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย ต่อให้พูดถึงธัญพืชเพียงน้อยนิดในมิติเก็บของของเขา มันจะพอให้คนกี่คนอิ่มท้องกัน?

หลี่ชิงโจวก็แค่คนธรรมดาที่ค่อนข้างโง่และเห็นแก่ตัว ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรนัก ในเมื่อพ่อก็ตาย แม่ก็แต่งงานใหม่ ต่างคนต่างดูแลตัวเองไปแล้วกัน