กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 45: โรคความจน
“อย่าเพิ่งไปเลย ตอนกลางคืนยังค่อนข้างหนาวอยู่ เดี๋ยวจะหนาวจนไม่สบายเอา”
“ไม่เป็นไร ฉันอาจไม่มีข้อดีอย่างอื่น แต่เป็นคนอดทนและทนความลำบากได้ นายกลับไปเถอะ ฉันจะลองไปถามคนอื่นดูอีกหน่อย”
“ฟ้ามืดแล้ว นายจะไปหาคนที่ไหน? ถ้างั้น…”
“ถ้างั้นนายไปค้างที่บ้านฉันสักคืนก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยออกมาตามหาใหม่”
“หา? จะไม่รบกวนเธอมากเกินไปเหรอ?”
“ไม่เป็นไร พอดีจะได้ทำอะไรให้กินด้วย นายยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?”
“ยังเลย ฉันหิวมาทั้งวันแล้ว”
“งั้นไปกันเถอะ”
“ฉันถือกระบุงเอง บ้านเธออยู่ไกลไหม?”