บทที่ 40: รอเธอมานานแล้ว

บทที่ 40: รอเธอมานานแล้ว

ช่วงบ่าย หลี่ชิงโจวนำลูกหมูป่าออกมา มัดขาหลังแขวนห้อยไว้กับต้นไม้ แล้วถือมีดลองถลกหนังมันดู

จะพูดยังไงดีล่ะ อาจเป็นเพราะมีดของเขาไม่คมพอ หรือไม่ก็ไม่ได้เป่าลมเข้าไป งานนี้เลยไม่ง่ายนัก เขาเสียแรงอยู่ตั้งนานกว่าจะจัดการเสร็จ

ส่วนหัวกับกีบหมู เขาหมดปัญญาจริง ๆ ทำได้แค่เก็บเข้าไปในมิติเก็บของ ไว้มีโอกาสค่อยว่ากัน อย่างไรก็ไม่เสียเปล่า ถ้าแย่ที่สุด วันหน้าก็ใช้เป็นเหยื่อล่อเวลาออกล่าก็ได้

พอจัดการเสร็จแล้ว เนื้อรวมกระดูกเหลืออยู่ประมาณหกถึงเจ็ดกิโลกรัม หลี่ชิงโจวขี้เกียจแยกชิ้นต่อ จึงถือขวานสับลูกหมูป่าเป็นชิ้น ๆ เสียงดังเคร้ง ๆ ราวกับกำลังสับซี่โครง

คราวนี้ทำอาหารง่ายขึ้นเยอะ แค่ดับกลิ่นคาวแล้วตุ๋นให้นาน ๆ ก็พอ

นอกจากนี้ หลี่ชิงโจวยังนำหัวใจหมูกับตับหมูออกมาด้วย ของพวกนี้ก็ไม่ได้มีค่าอะไรอยู่แล้ว สู้เอามาต้มกินพร้อมกันเลยดีกว่า