กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 10: ผู้ชายตรงไปตรงมาแบบเหล็กกล้า
หลี่ชิงโจวขึ้นรถแล้วกอดลาเฮยวากับต้ายา ทั้งสามกล่าวคำอวยพรกัน ก่อนที่ต้ายากับเฮยวาจะรีบลงจากรถ
ผู้ชายน่ะ จะมีน้ำตาหรือคำพูดฟุ่มเฟือยอะไรกันนักหนา?
แค่คำว่า “ดูแลตัวเองด้วย” กับ “ถึงที่แล้วส่งจดหมายกลับมาด้วย” สองประโยคก็ใช้คำพูดทั้งหมดของต้ายากับเฮยวาไปจนหมดแล้ว ทั้งคู่ได้แต่โบกมือด้วยดวงตาแดงก่ำ มองส่งรถไฟจนลับสายตา
ที่นั่งที่ต้ายากับเฮยวาจองให้หลี่ชิงโจวนับว่าดีทีเดียว อยู่ติดหน้าต่าง แถมชั้นวางสัมภาระเหนือศีรษะยังพอดีจนวางข้าวของของเขาได้หมด
ยุคนี้พวกขโมยกำลังอาละวาด จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด เพราะในม้วนผ้าห่มของหลี่ชิงโจวมีปืนซ่อนอยู่ หากหายไปคงน่าเสียดายแย่
ส่วนสาวร่างสูงกับเพื่อนของเธอกลับไม่ได้โชคดีแบบนั้น
ตอนขึ้นรถ พวกเธอมัวแต่ชักช้าอ้อยอิ่ง กว่าจะหอบสัมภาระขึ้นมาได้ก็เหลือที่นั่งข้างหลี่ชิงโจวเพียงที่เดียว