บทที่ 262 ปราบชิง

บทที่ 262 ปราบชิง

"อะไรนะ"

โจวซื่อเสียนชะงักงัน มองดูภรรยาเอกและอนุคนงามที่กำลังหัวเราะขบขันด้วยความมึนงงไปหมด

"ถุย ถุย"

องุ่นในปากพลันหมดรสหวานไปเสียดื้อๆ จึงถามขึ้นอย่างตกตะลึง "อี๋เหรินตั้งครรภ์แล้วหรือ"

"อืม"

จูเหมยชั่วพยักหน้าจริงจัง พลางกล่าวเสียงเบา "ตั้งครรภ์แล้ว"

"ไอ้หยา!"

โจวซื่อเสียนกระโดดตัวลอย หัวเราะลั่นอย่างเบิกบานใจ ในที่สุดเขาก็มีทายาทสืบสกุลในยุคสมัยนี้เสียที ช่างตรงกับคำที่ว่า ตั้งใจปลูกบุปผา บุปผากลับไม่บาน มิได้ใส่ใจปักกิ่งหลิว หลิวกลับแตกกิ่งให้ร่มเงา

คราเดียวก็ติดเลยหรือ