บทที่ 249 คืนสารท

บทที่ 249 คืนสารท

ราตรีเหน็บหนาว แสงประทีปหน้าแท่นบูชาพระพุทธรูปในสำนักแม่ชีส่องประกายสลัวราง

ต้าอวี้เอ๋อร์ทรุดตัวร่ำไห้อยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา พลางยกมือปิดหน้าสะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนายิ่ง ดูร้าวรานเจียนสลาย

ทว่ายามทอดกายนอนแนบอยู่กับเบาะรองนั่ง ท่วงท่าอันสง่างามกลับเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหล

ช่างงามหยาดเยิ้มประดุจดอกสาลี่ต้องสายฝน ชวนให้บังเกิดความสงสารจับใจโดยแท้

โจวซื่อเสียนกวาดสายตามองการแสดงอันยอดเยี่ยมของไทเฮาแห่งต้าชิงด้วยสายตาเย็นชา ไร้ความรู้สึกใดๆ บนใบหน้า

"ฮือๆ..."

ในใจต้าอวี้เอ๋อร์มั่นใจอย่างน้อยเก้าในสิบส่วน ว่าจะสยบชายผู้นี้ให้อยู่หมัดได้

สิ่งถนัดที่สุดในชีวิตนางมิใช่ศึกวังหลัง หากแต่เป็นการควบคุมบุรุษ

นางสะอื้นไห้เบาๆ หางตากลมโตลอบชำเลืองมอง ภายใต้แสงเทียนสลัว ใบหน้าคมคายของบุรุษชาวแคว้นหมิงผู้นี้ ยามเทียบกับตัวเอ่อร์กุ่นแล้ว ช่างดูหล่อเหลาสะอาดสะอ้านกว่าเป็นไหนๆ...