บทที่ 188 ผลิตจากลั่วหยาง

บทที่ 188 ผลิตจากลั่วหยาง

สำหรับปืนไฟรุ่นใหม่ที่ผลิตจากลั่วหยางกระบอกนี้ โจวซื่อเสียนให้คำวิจารณ์สั้นๆ ว่า "พอใช้ได้"

ปืนไฟรุ่นนี้ไม่อาจพูดได้ว่าล้ำยุค ทว่าก็ไม่ได้ย่ำแย่ พอจะตอบสนองความต้องการในการขยายกองกำลังได้ ทั้งยังเป็นทางเลือกเดียวของกองทัพเฟิ่งเวยในยามนี้

เนื่องจากการล่มสลายของกองเรือรบโปรตุเกส ทำให้บริษัทอินเดียตะวันออกของฮอลแลนด์บุกรุกเข้าสู่หนานหยางครั้งใหญ่ ช่องทางการจัดซื้ออาวุธยุทธภัณฑ์จากยุโรปจึงถูกตัดขาดลงโดยสิ้นเชิง

ยามนี้ชาวโปรตุเกสทำได้เพียงหดหัวปักหลักป้องกันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ในห่าวจิ้ง อาวุธยุทโธปกรณ์ของกองทัพเฟิ่งเวยในภายภาคหน้า จึงทำได้เพียงพึ่งพาโรงงานสรรพาวุธลั่วหยางผลิตขึ้นมาเอง

"สั่งผลิตเลย"

โจวซื่อเสียนลงนามอนุมัติทันที สั่งทำปืนรุ่นลั่วหยางล่วงหน้าห้าหมื่นกระบอก กองทัพเฟิ่งเวยที่กำลังอยู่ในช่วงขยับขยายมีความต้องการปืนไฟอันล้ำสมัยมากเหลือเกิน

เขาจำเป็นต้องมีอาวุธปืนมาขยายกำลังพลอย่างเร่งด่วน

ขณะเดียวกันก็ออกคำสั่งให้โรงงานสรรพาวุธลั่วหยาง อาศัยความช่วยเหลือจากช่างฝีมือชาวโปรตุเกสในการบ่มเพาะบุคลากร และพยายามลอกแบบปืนไฟแบบลูกล้อจุดชนวนอันทันสมัย

เมื่อโรงงานสรรพาวุธมีกำไรและมีใบสั่งผลิต ก็ย่อมสามารถฝึกฝนช่างฝีมือผู้ชำนาญการออกมาได้เป็นจำนวนมาก นี่เป็นวงจรที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย