บทที่ 156 บัญชีมรณะ

บทที่ 156 บัญชีมรณะ

"ฝ่าบาททรงพระปรีชา"

โจวซื่อเสียนขานรับ ทว่าในใจกลับนึกค่อนขอด

ต้าหมิงของเรามีกองทัพเรือที่ได้เปรียบอย่างสมบูรณ์กลับไม่ยอมใช้ ดันทุรังจะไปลานราบกว้างใหญ่ที่เหลียวตง เพื่อเอาชีวิตไปทิ้งให้ทัพม้าฝ่ายตรงข้ามเชือดเล่น

เหตุใดต้องทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ด้วยเล่า

ด้วยเหตุนี้ ยุทธศาสตร์อันยิ่งใหญ่จึงถูกเสนอขึ้นมา

ตามที่โจวซื่อเสียนกราบทูล ต้าหมิงจะอาศัยกองทัพเรืออันเกรียงไกรคุ้มกัน นำกำลังเข้าประจำการ ณ เขตทหารตงเจียงทางตอนเหนือของอ่าวปั๋วไห่ จ่อดาบปลายปืนเข้าที่ลำคอของต้าชิง

นี่เท่ากับเป็นการสวมบังเหียนให้กองทัพชิง

หากกองทัพชิงกล้ายกพลบุกด่าน ต้าหมิงก็จะยกพลขึ้นบกที่เหลียวตง ตีตรงไปยังเสิ่นหยางนครหลวงของพวกมัน... เมื่อเป็นเช่นนี้ กองทัพเฟิ่งเวยและกองทัพฉินก็สามารถลงใต้ไปปราบกบฏได้อย่างสบายใจ ไร้ซึ่งความกังวลเบื้องหลัง

เพราะเบื้องหลังของเขตทหารตงเจียง มีทั้งกำลังคนและทรัพยากรจากซานตงทั้งมณฑลคอยหนุนหลังอยู่!