บทที่ 126 จู่โจมด่านกู่เป่ยโข่ว

บทที่ 126 จู่โจมด่านกู่เป่ยโข่ว

สองวันให้หลัง ลึกเข้าไปในเทือกเขาเยี่ยนซาน

สายลมยามเย็นพัดเอื่อย กำแพงเมืองจีนทอดขนานอยู่ด้านข้าง โจวซื่อเสียนนอนหงายเหยียดยาวอยู่บนทุ่งหญ้า ผ่อนคลายร่างกายอย่างสบายอารมณ์

พลางทอดสายตามองอาทิตย์อัสดง ลำแสงสีชาดแผ่กระจายเต็มผืนฟ้า

"สบายจริง!"

ทัศนียภาพงดงามไร้ใดเปรียบนี้ ชวนให้ลืมเลือนความกลัดกลุ้มทั้งปวงไปจนสิ้น

หากมองจากระยะไกล ที่แห่งนี้มีเพียงมวลดอกไม้ป่าบานสะพรั่งดูไร้สิ่งผิดแผก ทว่ายามลมภูเขาพัดผ่าน กลับเผยให้เห็นทหารฝีมือดีซ่อนตัวอยู่ใต้ทุ่งหญ้าและพุ่มไม้รกชัฏละลานตาไปทั่วทั้งขุนเขา

เนินเขาตรงนี้มิได้สูงชัน แมกไม้ก็มิได้สูงใหญ่ ทว่าเพียงพอให้ไพร่พลสองหมื่นนายซ่อนกายได้อย่างมิดชิด

ในปากคาบยอดหญ้าหางหมา มือก็พลิกหมุนดาบโค้งที่ส่องประกายเย็นเยียบไปมา ดาบเล่มนี้คือของขวัญอำลาที่คอสตา พันโทแห่งกองทัพเรือราชอาณาจักรโปรตุเกสมอบให้แก่เขา

นิ้วมือลูบไล้ผ่านใบดาบอันเย็นยะเยือก สัมผัสถึงลวดลายวิจิตรบรรจงที่สลักเสลาอยู่บนนั้น... จนอดทอดถอนใจออกมามิได้