บทที่ 124 ดวงวิญญาณวีรชนไม่ดับสูญ

บทที่ 124 ดวงวิญญาณวีรชนไม่ดับสูญ

โจวซื่อเสียนกุมแขนเสื้อที่ว่างเปล่าของชีเซิ่งไว้ น้ำตาคลอเบ้า นายกองพันเฒ่าผู้นี้แขนขาดไปข้างหนึ่งเช่นกัน อายุปาเข้าไปหกสิบเจ็ดสิบปีแล้ว

ฟันก็ร่วงหมดปาก ผ่ายผอมจนแลดูราวกับท่อนฟืนแห้ง

โจวซื่อเสียนเอ่ยเสียงแผ่ว "ผู้เฒ่า ท่านลำบากแล้ว"

ชีเซิ่งยิ้มบางๆ ตอบด้วยน้ำเสียงเปี่ยมพลัง "ผู้น้อยมิกล้ารับคำขอรับ"

โจวซื่อเสียนประคองเขา พลางเดินเคียงคู่กันไปตามบันไดหินอันทอดยาวอย่างช้าๆ สนทนากันไปตลอดทาง พอสอบถามเข้าจึงได้รู้เรื่องเหลือเชื่อ ที่แท้ผู้เฒ่าท่านนี้กลับเคยเป็นถึงทหารองครักษ์ส่วนตัวของแม่ทัพใหญ่ชีในอดีต!

แขนที่ขาดไปข้างนั้น ถูกชาวมองโกลฟันเอาที่ด่านกู่เป่ยโข่วเมื่อปีที่แปดแห่งรัชศกว่านลี่ จนต้องกลายเป็นคนพิการนับแต่นั้น ทำได้เพียงอยู่เฝ้าค่ายใหญ่ที่มี่อวิ๋นแห่งนี้ร่วมกับเหล่าสหายศึกรุ่นราวคราวเดียวกัน

เพียงพริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยมาหลายสิบปีแล้ว

นับตั้งแต่แม่ทัพใหญ่ชีล้มป่วยจนถึงแก่อสัญกรรมในปีที่สิบห้าแห่งรัชศกว่านลี่ ทหารตระกูลชีที่เหลือรอดจากศึกซึ่งรั้งอยู่ค่ายมี่อวิ๋นแห่งนี้ ก็ไม่มีผู้ใดเหลียวแลอีกเลย ในแต่ละปีมีเพียงข้าวสารและแป้งส่งมาให้ประทังชีวิตเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

พอเวลาผ่านไป แม้แต่ข้าวสารและแป้งก็ไม่มีส่งมาอีก!