บทที่ 118 ยิงปืนใหญ่สังหารหัวหน้าข้าศึก

บทที่ 118 ยิงปืนใหญ่สังหารหัวหน้าข้าศึก

โจวซื่อเสียนถือกล้องส่องทางไกลค้างไว้ ตะลึงงันไปจนพูดไม่ออก

"เล่นอะไรกัน หว่านถั่วเสกทหารหรือไง"

กลางวันแสกๆ แท้ๆ ลมหนาวกลับพัดหวีดหวิวชวนขนลุก

ตามมาด้วยเสียงกู่ร้องคำรามของพลทหารกองทัพซุ่นนอกเมืองที่ยิ่งมายิ่งดังกึกก้อง "ขุนพลสวรรค์ทหารทิพย์ ไท่ซ่างเหล่าจวินรับบัญชาด่วนเฉกกฎหมาย!"

ยามนี้ลมหนาวพัดกรรโชก ดูคล้ายจะมีไอมารพัดผ่านมาจริงๆ กระทั่งบนแนวกำแพงค่ายน้ำหวยชิ่ง บรรดาพลทหารเฟิ่งเวยต่างก็เริ่มเกิดความระส่ำระสายขึ้นมาทีละน้อย

ยุคสมัยนี้ก็เป็นเช่นนี้เอง ความเชื่อเรื่องภูตผีเทวดาหยั่งรากลึกในจิตใจผู้คน

เหยียนจี้จู่เดือดดาลยิ่งนัก "บัดซบ!"

"ผู้ใดเอะอะโวยวาย จัดการด้วยกฎทัพ!"

ความปั่นป่วนสงบลงอย่างรวดเร็ว