บทที่ 109 ตั้งรับแทนรุก

บทที่ 109 ตั้งรับแทนรุก

ข้าวสาลีที่เพียรปลูกด้วยความยากลำบากต้องเสียหายย่อยยับ จะไม่ให้เดือดดาลได้อย่างไร

สือเฮิงหน้าแดงก่ำ เอ่ยเสียงเบา "หากพิจารณาจากสถานการณ์ยามนี้ ไม่อาจยกทัพออกจากเมืองไปทำศึกอย่างเสี่ยงภัยเด็ดขาดขอรับ"

การออกจากเมืองไปลอบโจมตีค่าย จำเป็นต้องใช้กำลังพลชั้นยอด ซ้ำยังต้องเป็นทหารม้า ทั้งต้องแบกรับความเสี่ยงมหาศาล หากถูกทหารม้าลาดตระเวนหรือหน่วยสอดแนมฝ่ายตรงข้ามกัดติด เมื่อทัพใหญ่ศัตรูกรูเข้าล้อมพร้อมกัน...

ย่อมมีแต่ความตายเท่านั้น!

ไม่นานก็เริ่มเปิดประเด็นถกเถียงกัน นายทหารเสนาธิการสิบกว่านายต่างพูดจาแย่งกันเสนอความเห็น ทว่าย่อมไม่อาจหาข้อสรุปอันใดได้

นายทหารเสนาธิการเหล่านี้ยังอ่อนหัดเกินไปนัก

ทว่าโจวซื่อเสียนยังคงมองดูด้วยรอยยิ้ม คอยชี้แนะเป็นระยะ ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาได้แสดงความเห็นอย่างเปิดเผย การศึกครานี้ควรจะรบอย่างไรดี

เขาแย้มยิ้ม มิได้คิดจะทำศึกรักษาเมืองแต่แรก กองทัพเฟิ่งเวยของเขาคือกองกำลังรบประจัญบานในทุ่งกว้างโดยแท้จริง การศึกตั้งรับในเมืองมิอาจสำแดงข้อได้เปรียบออกมาได้

กระทั่งเขายังคิดจะเปิดฉากรุกด้วยซ้ำ!