บทที่ 92 มีผู้เฒ่าในบ้านดั่งมีสมบัติ

บทที่ 92 มีผู้เฒ่าในบ้านดั่งมีสมบัติ

"ซี๊ด"

เสียงสูดปากด้วยความตื่นตะหนกดังขึ้นระงมสองฟากถนน ที่แท้พวกโจรฉ่วงก็หน้าตาอัปลักษณ์น่ารังเกียจถึงเพียงนี้ ดุร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ

ท่ามกลางเสียงจอแจ เชลยศึกที่ดุร้ายเป็นพิเศษหลายคนพลันแยกเขี้ยวยิงฟัน อ้าปากสบถด่าทอใส่ราษฎรริมทางด้วยสีหน้าถมึงทึง

"ไอ้ชาติชั่ว!"

"ข้าจะกัดพวกเจ้าให้จมเขี้ยว!"

ชาวบ้านแตกตื่นตกใจ กระทั่งจิ่นอีเว่ยหลายนายยังสะดุ้งจนมือสั่น ถอยกรูดไปด้านหลังหลายก้าวด้วยสัญชาตญาณ แข้งขาอ่อนแรงไปชั่วขณะเพราะความดุร้ายของพวกทหารซุ่น

"เพียะ!"

โจวซื่อเสียนชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ ทหารองครักษ์ส่วนตัวด้านข้างจึงเดือดดาลขึ้นมาทันควัน ควบม้าพรวดออกไปพลางตวัดแส้ม้าหนังมันปลาบ ฟาดกระหน่ำใส่ศีรษะและใบหน้าไม่ยั้ง สยบความเหิมเกริมของทหารโจรจนหมอบราบคาบ

"ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"