บทที่ 89 กำแหง

บทที่ 89 กำแหง

"หึ!"

หวังเวยเดินเข้ามาในห้อง เห็นท่านใต้เท้านอนแผ่หลาในท่าทางไม่น่าดูนัก ก็เม้มปากแอบหัวเราะเบาๆ ใบหน้างามล่มเมืองเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

ในที่สุด... ก็ได้กลับบ้านเสียที

นางดื่มด่ำกับความสงบผ่อนคลายหลังศึกใหญ่ ห้วงเวลาล้ำค่าที่ได้อยู่กันตามลำพังสองคน ในใจภาวนาต่อพระโพธิสัตว์ ขอให้คืนวันเช่นนี้คงอยู่ตลอดไป

เมื่อจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาองอาจ นางก็พลันหน้าแดงก่ำ หวนนึกถึงรสสวาทเมื่อคืนแล้ว ร่างบอบบางก็อดร้อนผ่าวขึ้นมามิได้

เมื่อคืนเดิมทีปรนนิบัติล้างเท้าให้เขาอยู่ดีๆ เขากลับเกิดตบะแตก ลุกลี้ลุกลนเผด็จศึกนางเสียอย่างนั้น

"เชอะ"

หวังเวยสบถเบาๆ นึกว่าเขาจะเป็นไก่อ่อนในสนามรัก ที่ไหนได้กลับตาถั่วเสียเอง ไม่รู้ว่าเจ้าคนบัดซบนี้ไปเรียนรู้กระบวนท่าสารพัดมาจากที่ใด

"คนบัดซบ!"