บทที่ 73 ไล่ล่าสังหาร

บทที่ 73 ไล่ล่าสังหาร

ศึกดำเนินมาถึงช่วงบ่าย กองทัพซุ่นก็แตกพ่ายยับเยินทุกแนวรบ ทหารหนีทัพจำนวนมหาศาลพากันเผ่นหนีออกจากหอสังเกตการณ์เพลิงสัญญาณและป้อมค่ายทหาร หลบหนีเตลิดเข้าป่าเขาไปโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อเห็นว่าโจวซื่อเสียนปลอดภัยดี เหล่าทหารองครักษ์ส่วนตัวจึงค่อยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทั่วทั้งกองทัพเฟิ่งเวยถูกความดุดันเหี้ยมหาญของแม่ทัพใหญ่ปลุกเร้าเลือดนักสู้ ต่างพากันตาแดงก่ำไล่ล่าสังหารศัตรูไปทั่วสารทิศ

แม่ทัพใหญ่นำพลเข้าตะลุยด้วยตนเอง ไพร่พลจึงฆ่าฟันจนหน้ามืดตามัว ไล่กวดตามสังหารไปไกลถึงสิบลี้ ถึงได้ยอมรวบรวมกำลังพลกลับมาเก็บกวาดสนามรบอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ทหารบาดเจ็บของกองทัพเฟิ่งเวยถูกค้นพบและทยอยพาตัวออกมา ก่อนจะส่งลงเรือพากลับไปรักษาที่ค่ายใหญ่หวยชิ่ง

หลังศึกสงบ ทั่วบริเวณเหลือเพียงซากปรักหักพังอันย่อยยับ

โจวซื่อเสียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทั่วร่างและใบหน้าเปรอะเปื้อนไปหมด บริเวณโดยรอบอบอ้าวราวกับเตานึ่ง ยิ่งกว่านั้นที่หน้าอกยังปวดแสบร้อน กระดูกซี่โครงถูกฟาดหักไปหลายซี่