บทที่ 70 รบอีกครา

บทที่ 70 รบอีกครา

"เอ๊ะ?"

หวังเวยเบิกตากว้าง ริมฝีปากเผยอน้อยๆ จนเห็นฟันซี่เล็กขาวสะอาด

โจวซื่อเสียนขมวดคิ้ว "ไม่เต็มใจหรือ"

"เต็มใจเจ้าค่ะ เต็มใจ!"

หญิงสาวงุนงงสับสนจนแทบจะร่ำไห้ รีบเอ่ยปากตอบรับทันควัน

เขาเผยรอยยิ้มผ่อนคลาย "เช่นนั้นก็ดี จัดการคัดแยกเอกสารพวกนี้เข้าแฟ้มก่อน จัดการเรื่องด่วนก่อน... พอไหวหรือไม่"

อุตส่าห์คว้าตัวคนมาช่วยผ่อนแรงได้ ไม่ไหวก็ต้องไหว เขากลัวนางจะเปลี่ยนใจปฏิเสธ จึงทิ้งนางไว้ในห้องเพียงลำพังแล้วสาวเท้าก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

หวังเวยนั่งเหม่อลอยอยู่เนิ่นนานกว่าจะได้สติ ที่แท้ใต้เท้าผู้นี้มิได้หมายปองในรูปโฉม หากแต่มองเห็นสติปัญญาความรู้ของนางหรอกหรือ