บทที่ 62 ไม้เด่นเหนือดงพงไพร

บทที่ 62 ไม้เด่นเหนือดงพงไพร

ภายในโถงว่าการเงียบสงัดลง

รุ่งเช้าวันถัดมา

"ฮึ่ม ฮ่า!"

แต่เช้าตรู่ ยามท้องฟ้าเพิ่งสลัว กองทัพเฟิ่งเวยเริ่มออกฝึกซ้อมตรงเวลา

ตรงมุมหนึ่งของค่ายใหญ่ เหล่าลูกน้องเก่าตระกูลเหยียน โจรสลัดแห่งทะเลบูรพาต่างสะดุ้งตื่นจากภวังค์นิทรา

"เรื่องอะไรกัน?"

"เกิดอะไรขึ้นวะ?"

โจรสลัดกว่าสามร้อยนายเกาะขอบหน้าต่าง มองดูเหล่าพลทหารเฟิ่งเวยในเครื่องแบบทหารเรียบร้อยผึ่งผายพากันวิ่งกรูกันออกจากเรือนนอนดั่งคลื่นซัด แต่ละคนต่างยิ้มระรื่นพลางชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์

คนเหล่านี้ล้วนเป็นโจรโฉดกรำศึก เลียเลือดบนคมดาบกลางทะเลมานานปี แต่ละคนมีหนี้เลือดติดมือมาไม่รู้กี่ชีวิต ย่อมไม่ยอมให้ผู้ใดมาคอยกำราบควบคุม