บทที่ 45 ยุคสมัยแห่งการแบ่งแยกดินแดน

บทที่ 45 ยุคสมัยแห่งการแบ่งแยกดินแดน

ซุนอี๋เหรินวางถาดลงบนโต๊ะ เอ่ยเสียงแผ่ว "พี่ใหญ่ซื่อเสียน ทานข้าวเถิดเจ้าค่ะ"

นางยื่นปากน้อยๆ ขึ้นสูง สาวงามปานนี้ อีกทั้งยังเป็นบุตรสาวของผู้บัญชาการตรวจการกองทัพ เติบโตมาอย่างประคบประหงมในจวนตั้งแต่เด็ก เสน่ห์ดึงดูดกลับสู้บุรุษหยาบกระด้างหนวดเครารกรุงรังคนหนึ่งไม่ได้

นางถึงกับพ่ายแพ้ให้แก่บุรุษคนหนึ่งเชียวหรือ!

โจวซื่อเสียนกับเหยียนจี้จู่ทุ่มเทให้กับการเรียบเรียงตำราฝึกยุทธวิธีทหารสำหรับพลปืนใหญ่มากเกินไป กระทั่งอาหารเย็นยังลืมกิน

"เอ่อ"

โจวซื่อเสียนสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ล้วงนาฬิกาพกออกมาดู เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่เที่ยงคืนแล้ว

เหยียนจี้จู่ชะงักไป เมื่อเห็นปากน้อยๆ ที่ยื่นขึ้นมาของซุนอี๋เหริน ก็รีบเอ่ยอย่างรู้ความ "เช่นนั้น ผู้น้อยขอ... ตัวลา"

โจวซื่อเสียนยังอยากรั้งตัวไว้ "พี่เหยียนอย่าเพิ่งรีบไปสิ อ้าว?"