บทที่ 22 การลุกฮือของราษฎร

บทที่ 22 การลุกฮือของราษฎร

สองพ่อลูกคุมเชิงกันนิ่งงันอยู่ในตำหนักเฉียนชิง

ฉงเจินคำรามลั่นไม่ขาดสาย ทว่าจูเหมยชั่วกลับตั้งใจแน่วแน่ คุกเข่าปักหลักไม่ยอมลุก

เมื่อเห็นบุตรสาวผู้ว่านอนสอนง่ายหมายมั่นจะปกป้องราชบุตรเขยอย่างไม่ลืมหูลืมตา โทสะของฉงเจินก็พลุ่งพล่านจนไม่อาจสะกดกลั้น พระองค์แผดเสียงก้องพลางชักกระบี่ประจำพระองค์ฟาดฟันลงไป

"ฝ่าบาท!"

หวังเฉิงเอินตกใจแทบสิ้นสติ รีบถลันเข้ากอดรั้งพระวรกายของฉงเจินไว้แน่น คมกระบี่หลวงเฉียดผ่านหน้าผากของจูเหมยชั่ว ตัดเส้นเกศาขาดร่วงลงมาปอยหนึ่ง

ตั้งแต่ต้นจนจบจูเหมยชั่วกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

ฮองเฮาตกพระทัยแทบสิ้นสติ รีบเสด็จเข้ามาโอบปกป้องบุตรสาว เหล่าองค์ชายต่างตกใจร้องไห้จ้า

"ฝ่าบาท ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

เคราะห์ดีที่หวังเฉิงเอินเอาชีวิตเข้าแลกเกลี้ยกล่อม จึงช่วยให้จักรพรรดิฉงเจินค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้