กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 10 รองผู้ว่าการ
เนิ่นนานทีเดียวกว่าริมฝีปากของโจวกั๋วฝู่จะกระตุกสั่น เค้นคำพูดออกมาได้ไม่กี่คำ "ไอ้... ไอ้ลูกทรพี!"
มองดูแผ่นหลังสง่างามผึ่งผายของบุตรชายที่เดินจากไปด้วยโทสะ เขาได้แต่ทรุดฮวบพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง แววตาปรากฏร่องรอยสับสนเคว้งคว้าง คำพูดเหล่านั้นช่างเสียดแทงรูหู ราวกับเข็มเหล็กนับพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจ ทำให้ศิษย์แห่งปราชญ์ผู้ใช้ชีวิตสุขสบายเช่นเขา... รู้สึกกระอักกระอ่วนไปทั้งร่าง
เจ็บปวด เสียดแทงใจเหลือเกิน
ฮูหยินสกุลฟางปาดน้ำตา ไม่ได้ร้องไห้อีกต่อไป นางย่อมเข้าข้างบุตรชายอยู่แล้ว...
โจวซื่อเสียนก้าวพรวดพราดออกไป วิ่งรวดเดียวกลับมาถึงเรือนพักของตน อารมณ์จึงค่อยสงบลง
คลื่นลมซัดสาด จิตใจยากจะสงบ