เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 แตกร้าว
แดนลับเทียนจี
ตงฟางมู่หยุนที่กลับมาที่นี่อีกครั้งมองหลุมใหญ่ที่ว่างเปล่าแล้วถอนใจพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าที่นี่จะซ่อนโอกาสดี ๆ แบบนี้ไว้ด้วย”
เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเทพธิดาจันทรา จับมือเรียวที่วนเป็นวงอยู่ไม่หยุดของนางไว้ สัมผัสถึงความนุ่มนวลที่แนบอยู่บนแขนแล้วอดสงสัยไม่ได้ว่า “พี่จันทรา ห้อยอยู่อย่างนี้ไม่เหนื่อยเหรอ”
'เจ้ายังไม่ยอมเอาเท้าลงแตะพื้นเลยด้วยซ้ำ'
“ไม่เหนื่อยเลยสักหน่อย เมื่อกี้เสี่ยวเสวี่ยอยู่ พี่ไม่กล้าเข้าใกล้เจ้ามากนัก ตอนนี้ก็ต้องชดเชยคืนสิ” เทพธิดาจันทรากอดแขนเขาแน่นขึ้นอีกนิด อยากจะมุดตัวเองเข้าไปในตัวเขาให้ได้
'ยังไม่กล้าเข้าใกล้มากนักอีกเหรอ?!'
'ท่าทีของเจ้าเมื่อกี้ก็ขาดแค่คำว่า “ให้สามเราอยู่กันดี ๆ ก็สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด” เท่านั้นเอง'
ตงฟางมู่หยุนไม่พูดอะไร ได้แต่เหงื่อไหลไม่หยุด แต่เทพธิดาจันทราก็เก็บงำดีจริง ๆ ต่อหน้าเสวี่ยเอ๋อร์ กิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เคยทำทุกวันไม่มีเลยสักอย่าง ดูท่าจะกลัวเสวี่ยเอ๋อร์รู้เรื่องของพวกเขาจริง ๆ