กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 330 ศิลปะก็คือ
ร่างของเฟิ่งเฉิงเซวียนปรากฏขึ้นกลางอากาศ มองลงมาจากที่สูง แบมือทั้งสองข้างออก ท่าทางมั่นใจว่าชนะแน่นอน
“พูดมากจริง ๆ เอาไปกินตบที่แกชอบนักสิ”
ตงฟางมู่หยุนยกมือขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เหมือนยิ้มก็ไม่ใช่ เฟิ่งเฉิงเซวียนเห็นแล้วดวงตาหดเล็กลง รีบตะโกน
“เดี๋ยว!”
“แป๊ะ~”
รอยตบสีแดงเข้มผุดขึ้นบนใบหน้า แก้มแสบร้อนผ่าว
เขาไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าตงฟางมู่หยุนลงมือยังไง ในตำหนักที่ว่างเปล่ายังมีเสียงแป๊ะ ๆ ก้องกลับมา ทำให้เขารู้สึกอัปยศอย่างที่สุด ชี้ไปที่ตงฟางมู่หยุนแล้วจะด่า
“แก—”
“หืม?”