กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 279 กอดอวี๋หว่าน
ตงฟางมู่หยุนหลับยาวจนตื่นเองตามธรรมชาติ พอลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองกำลังหนุนตักซางซีหลิงอยู่
“ตื่นแล้วเหรอ?” ซางซีหลิงลูบผมเขาเบา ๆ พลางมองออกไปนอกเรือนแล้วพูดว่า “มีคนรอเจ้าอยู่ตั้งนานแล้ว”
“อ้อ ไปดูหน่อย”
ตงฟางมู่หยุนขานรับอือหนึ่งที ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก แต่กลับรู้สึกว่าด้ายทองที่ข้อมือรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จึงหันไปมองซางซีหลิงที่นั่งนิ่งไม่ขยับอย่างแปลกใจ ในใจก็เข้าใจขึ้นมาทันที
'อวี๋หว่านอยู่ข้างนอก!'
คิดได้ดังนั้น เขาก็เอาด้ายทองพันไว้กับเสาเตียงอีกครั้ง
“กอดนางสิ” เสียงของซางซีหลิงดังมา เบาจนแทบฟังไม่ออก ไม่รู้ว่านางกำลังพึมพำกับตัวเองหรือพูดกับเขา
'กอดนางงั้นเหรอ?'