เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 สืบทอดวิชา
ผ่านไปสักพัก ในส่วนลึกของถ้ำ
เสี่ยวหยุนฉางกระดกยาลูกกลอนทั้งขวดลงคออึก ๆ เพื่อเตรียมตัวสำหรับการทะลวงขั้นครั้งสุดท้าย
ถึงด้วยฝีมือของนาง การทะลวงไปถึงขอบเขตกุ้ยหยวนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่นึกถึงว่าศิษย์พี่คอยเฝ้าปกป้องอยู่ข้างนอก นางก็ตื่นเต้นจนนั่งไม่ติด
“อืม... แปะ ๆ~”
'เสี่ยวหยุนฉาง ใจเย็น ๆ ศิษย์พี่ยังรออยู่ข้างนอกนะ~'
เสี่ยวหยุนฉางส่ายหัวน้อย ๆ อย่างหงุดหงิด แล้วตบแก้มตัวเองเบา ๆ กดความตื่นเต้นในใจลงไป หัวใจที่เต้นตึกตักก็ค่อย ๆ สงบลง
ไม่นานนัก นางก็กลั้นลมหายใจตั้งสมาธิ เริ่มทะลวงขั้น...
และในตอนนั้นเองข้างนอก กลิ่นอายบนตัวเสี่ยวเสวี่ยเกาก็เริ่มเปลี่ยนไป
ไป๋เฉี่ยวเฉี่ยวที่อุ้มมันอยู่สังเกตเห็นความผิดปกติก่อน เห็นว่าบนตัวเสี่ยวเสวี่ยเกามีลมหมุนเริ่มก่อตัวขึ้น ตัวอักษร “หวัง” บนหัวน้อย ๆ ของมันเปล่งแสงออกมา