กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 นางผี
ตงฟางมู่หยุนอุ้มเหลิ่งเสวี่ยกระโดดไปมาตามยอดไม้ต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว ส่วนหานซินอี๋ตามอยู่ข้างหลัง คอยมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
พวกเขาสังเกตว่ายิ่งเข้าใกล้ส่วนลึกของป่ามากเท่าไร ก็ยิ่งถูกจำกัดมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้ถึงขั้นบินให้ทรงตัวไว้ยังทำไม่ได้ คงเป็นเพราะใกล้เขตแกนกลางเข้าไปทุกที
หลังจากพุ่งผ่านต้นหน้าคนที่ดำมืดนับไม่ถ้วนมาแล้ว ในที่สุดก็เจอที่โล่งผืนหนึ่ง
“อาจารย์ใหญ่~”
หานซินอี๋คว้าแขนเสื้อเขาไว้ด้วยความกลัว ข้างหน้าของเธอเป็นป่าป้ายศิลาที่เงียบวังเวง กลิ่นอายอัปมงคลและไอตายที่เย็นยะเยือกนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าที่เมืองโบราณเสียอีก
“ไม่ต้องกลัว~”