กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 สะสางให้จบ
แสงขาววาบหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายต่างกระเด็นถอยหลังออกไป
“พี่มู่หยุน~”
เหลิ่งเสวี่ยรีบดึงเขาออกมาจากก้อนหิน น้ำตาบนใบหน้าก็ไหลออกมาไม่หยุด
“ไม่เป็นไร~”
ตงฟางมู่หยุนบิดคอไปมา เช็ดน้ำตาให้หล่อน พลางบีบแก้มเล็ก ๆ ของหล่อนแล้วปลอบว่า
“ไม่ต้องห่วง พี่ไม่เป็นไร”
“อือ~”
เหลิ่งเสวี่ยโผเข้าหาอกเขา แล้วไปข้างหน้าพร้อมกับเขา
“หนีไปแล้วเหรอ?”