กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 เหลิ่งหานยาน
ในห้องโถงของตงฟางมู่หยุน
เสี่ยวหยุนฉางตัวงอซุกอยู่ในอ้อมแขนของตงฟางมู่หยุน สองมือกำเสื้อของเขาไว้แล้วเอาหัวซุกซ่อน
ในใจเอาแต่พร่ำพูดซ้ำ ๆ
‘มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า...’
ส่วนข้างตัวตงฟางมู่หยุน เหลิ่งปิงกำลังจ้องเสี่ยวหยุนฉางที่ตัวงอเป็นก้อนกลมตาไม่กระพริบ
ดวงตาสีน้ำเงินเย็นจัดเปลี่ยนไปมาระหว่างสีแดงเข้มเป็นระยะ เรียกได้ว่าสีน้ำเงินกับสีแดงซ้อนทับกันอยู่
ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวไม่หยุด ทำให้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“แค่ก—”
มองเสี่ยวหยุนฉางที่ตัวงอเป็นก้อนและสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขน ตงฟางมู่หยุนได้แต่ลูบหัวน้อย ๆ ของนางอย่างจนใจ