บทที่ 132: โลกย่อยรกร้างบรรพกาล

บทที่ 132: โลกย่อยรกร้างบรรพกาล

หลินเสวียนเต้าค่อย ๆ เดินขึ้นไปตามทางบนยอดเขาโอสถ

สองข้างทางบนเขาเต็มไปด้วยสมุนไพรวิญญาณที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ สายลมพัดผ่านพงหญ้า หอบกลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพรลอยมา

กิ่งใบของต้นไม้วิญญาณสองข้างทางไหวเอนเบา ๆ แสงแดดลอดผ่านช่องใบไม้ ตกลงบนทางปูหินเขียวเป็นจุดแสงเล็ก ๆ กระจายทั่วพื้น

บางครั้งวิหควิญญาณระดับต่ำสองสามตัวก็บินโฉบผ่านยอดไม้ เสียงร้องจิ๊บ ๆ ทำให้ทั่วทั้งยอดเขาดูสงบเงียบเป็นพิเศษ

บนทางขึ้นเขามีศิษย์สำนักเดินขวักไขว่ บ้างสะพายตะกร้ายาเร่งเดินทาง บ้างนั่งยอง ๆ ดูแลสมุนไพรในสวนโอสถวิญญาณ ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับธุระของตน

เหล่าศิษย์ที่เดินผ่านเห็นหลินเสวียนเต้าก็หยุดมือ แล้วค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม

เดินตรงไปตามทางไม่นาน เขาก็มาถึงหน้าที่พักของอาจารย์ตานเฉินจื่อ รอบเรือนมีควันโอสถบางเบาลอยอวลอยู่ตลอดปี กลิ่นหอมเข้มข้นของโอสถคลุ้งอยู่ในอากาศ เพียงสูดดมก็ทำให้จิตใจสงบลง