บทที่ 126: พิธีตรวจนับของกำนัลในพิธีใหญ่

บทที่ 126: พิธีตรวจนับของกำนัลในพิธีใหญ่

หลินเสวียนเต้าประสานมือคารวะเทพราชันดาราสวรรค์ จากนั้นจึงหมุนกายเดินออกจากคลังสมบัติโดยไม่รั้งรออีก

แสงหลบหนีใต้ฝ่าเท้าส่องสว่างขึ้นแผ่วเบา ร่างของเขาวูบไหว พุ่งตรงไปยังเรือนน้อยฉีหานบนยอดเขาโอสถที่ตนพำนักอยู่

เขาเร่งเดินทางด้วยความเร็วสูงตลอดเส้นทาง กว่าจะร่อนกลับลงมายังเรือนน้อย ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

รัตติกาลแผ่คลุม แสงจันทร์ทางทิศตะวันออกสาดลงมาแผ่วเบา ปกคลุมต้นไหวเก่าแก่กลางลาน จนกิ่งใบถูกฉาบด้วยสีขาวดุจหิมะบาง ๆ

หลินเสวียนเต้ายกมือสะบัด วางอาคมผนึกตัดขาดลงหลายชั้นติดต่อกัน ปิดผนึกเรือนน้อยทั้งหลังอย่างแน่นหนา ตัดขาดการตรวจสอบและการรบกวนจากคนนอกโดยสิ้นเชิง

เขาตรวจสอบโดยรอบจนแน่ใจว่าทุกอย่างปลอดภัยไร้ช่องโหว่แม้แต่น้อย จึงผลักประตูเดินเข้าเรือน แล้วนั่งขัดสมาธิลงบนเบาะรองนั่ง

เมื่อจัดท่านั่งจนมั่นคง เขาก็สะบัดแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ