บทที่ 118: การทะลวงพลังสิ้นสุดลง

บทที่ 118: การทะลวงพลังสิ้นสุดลง

เมฆดำค่อยๆ สลายตัว เสียงอสนีคำรามก็ค่อยๆ สงบลง

เมฆอสนีหนาทึบที่ปกคลุมทั่วทั้งลานบำเพ็ญสำหรับผ่านทัณฑ์สวรรค์ค่อยๆ จางหาย แสงตะวันอันอบอุ่นทะลุผ่านชั้นเมฆ สาดส่องลงบนผืนดินทุกอณูของยอดเขาโอสถอีกครั้ง

พลังอสนีที่หลงเหลือหลังทัณฑ์สวรรค์ลอยฟุ้งไปทั่ว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายอสนีจางๆ

ภายในลานบำเพ็ญสำหรับผ่านทัณฑ์สวรรค์ หลินเสวียนเต้ายังคงยืนอยู่กลางลาน หลับตาทั้งสองข้าง กำลังตั้งใจทำให้พลังบำเพ็ญระดับวิญญาณก่อกำเนิดที่เพิ่งทะลวงสำเร็จมั่นคง

ส่วนลึกในตันเถียน วิญญาณก่อกำเนิดขนาดหนึ่งชุ่นกำลังหมุนเวียนอย่างเงียบงัน เด็กน้อยผู้นั้นมีใบหน้าเหมือนหลินเสวียนเต้าทุกประการ ทั่วร่างหมุนเวียนด้วยแสงวิญญาณสีขาวนวลอ่อนโยน ทุกครั้งที่หายใจเข้าออก ต้นกำเนิดแห่งอสนีที่กระจายอยู่รอบข้างก็ถูกดูดซับเข้าไปอย่างต่อเนื่อง