บทที่ 116: ทำลายแก่นทองคำ

บทที่ 116: ทำลายแก่นทองคำ

เมื่อหลอมโอสถสำเร็จ หลินเสวียนเต้าก็เก็บโอสถและผนึกไว้ จากนั้นจึงสลายกลิ่นอายวิถีมารทั้งหมด ธงหมื่นวิญญาณเลือนหายเข้าไปในร่าง กลิ่นอายมารจางหายไปจนสิ้น เขากลับคืนสู่รูปลักษณ์ของศิษย์สายตรงแห่งสำนักกระบี่เหยี่ยนเทียนผู้สง่างาม อ่อนโยน และเก็บงำพลังธรรมไว้ภายในดังเดิม

ร่างของเขาพลันวูบไหว ก่อนตรงเข้าสู่ค่ายกลเคลื่อนย้ายของนครสยบอสูร และกลับถึงสำนักกระบี่เหยี่ยนเทียนโดยไร้อุปสรรค

หลังกลับถึงสำนัก หลินเสวียนเต้าก็รีบมุ่งหน้าไปยังป่าไผ่ด้านหลังเขา ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาแยกทางกับไช่คุนในตอนนั้น ทว่าภายในป่าไผ่กลับว่างเปล่า ไร้เงาของไช่คุนไปนานแล้ว

เพียงครุ่นคิด หลินเสวียนเต้าก็เข้าใจทันที อีกฝ่ายย่อมไม่อาจเฝ้ารออยู่ที่นี่ตลอดเวลาได้ ยิ่งได้รับบาดเจ็บเช่นนั้น เขาคงกลับไปพักฟื้นที่ถ้ำพำนักของตนก่อนแล้ว