บทที่ 110: สามสิบปีแม่น้ำฝั่งบูรพา สามสิบปีแม่น้ำฝั่งประจิม อย่าดูหมิ่นคนหนุ่มว่ายากจน

บทที่ 110: สามสิบปีแม่น้ำฝั่งบูรพา สามสิบปีแม่น้ำฝั่งประจิม อย่าดูหมิ่นคนหนุ่มว่ายากจน

กู่หลิงเอ๋อร์ค่อยๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเซียวหั่วหั่ว พลางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

แววตาของนางสะอาดกระจ่างและเปิดเผย ไม่มีแววเยาะเย้ยหรือดูแคลนแม้แต่น้อย ท่าทีจริงจังและสงบนิ่ง ราวกับกำลังจัดการธุระสำคัญที่กำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว

“เซียวหั่วหั่ว วันนี้ข้ามาเพื่อขอถอนหมั้นกับเจ้า”

นางหยุดไปชั่วขณะ น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ฟังไม่ออกถึงความรู้สึกแปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย เรียบเฉยราวกับกำลังเล่าเรื่องจิปาถะในชีวิตประจำวัน

“ข้าปลุกรากวิญญาณสวรรค์ได้แล้ว และฝากตัวเป็นศิษย์ใต้สังกัดเจ้าภูเขาแห่งสำนักกระบี่เหยี่ยนเทียน หนทางแห่งมรรคาในภายหน้าของข้าย่อมกว้างไกล ส่วนเจ้าตรวจพบว่ามีรากวิญญาณห้าธาตุชั้นล่าง ชาตินี้แทบไม่มีความหวังในการบำเพ็ญเพียร”