บทที่ 106: จุดสูงสุดของระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ หลบหนีแล้ว

บทที่ 106: จุดสูงสุดของระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ หลบหนีแล้ว

เขาค่อย ๆ เดินเข้าสู่ใจกลางตำหนักโอสถ ก่อนนั่งขัดสมาธิลง

พลังวิญญาณรอบกายแผ่คลุมออกไป ผนึกตำหนักโอสถทั้งหลังเป็นชั้น ๆ ตัดขาดการรบกวนจากภายนอกทุกประการ

“หลอมกลั่น!”

เสียงตวาดต่ำดังขึ้น หลินเสวียนเต้าเร่งใช้เจตสัจแห่งการหลอมมรรคาจนถึงขีดสุด เพลิงวิญญาณประจำชะตารอบกายพลุ่งพล่านออกมา แปรเป็นกรงเพลิงห่อหุ้มเพลิงวิญญาณชาดใต้พื้นดินไว้อย่างแน่นหนา

เพลิงวิญญาณชาดพลันปั่นป่วนตามสัญชาตญาณ พยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการและต่อต้านการกลืนกินจากพลังภายนอก

ทว่าภายใต้การกดข่มของเพลิงวิญญาณฟ้าดินจำนวนมาก และการบดขยี้ของเจตสัจแห่งการหลอมกลั่น การต่อต้านเพียงน้อยนิดนี้ย่อมเล็กจ้อยจนไม่อาจนับเป็นสิ่งใด

ซู่ ๆ ๆ—

เสียงไหม้เกรียมแผ่วเบาดังออกมาอย่างต่อเนื่อง